Sekcja 2. Każda osoba, która zmonopolizuje, spróbuje zmonopolizować, połączyć się lub zmonopolizować z jakąkolwiek inną osobą lub osobami w celu zmonopolizowania jakiejkolwiek części handlu między kilkoma Państwami lub z narodami obcego pochodzenia, zostanie uznana za winną popełnienia przestępstwa, a po jego skazaniu zostanie ukarana grzywną…”.

Radca prawny a konsensus powojenny

Ustawa o Szemranie nie przyniosła natychmiastowych zamierzonych skutków, chociaż rząd federalny prezydenta Republiki Theodora Roosevelta pozwał 45 spółek, a William Taft wykorzystał ją przeciwko 75 spółkom. Ustawa Clayton z 1914 r. została przyjęta w celu uzupełnienia ustawy Sherman. Wymieniono konkretne kategorie zachowań stanowiących nadużycie, w tym dyskryminację cenową (sekcja 2), transakcje na wyłączność (sekcja 3) oraz połączenia, które znacznie ograniczyły konkurencję (sekcja 7). Sekcja 6 wyłączyła związki zawodowe z zakresu stosowania prawa. Zarówno ustawa Shermana, jak i ustawa Claytona zostały skodyfikowane w ramach tytułu 15 Kodeksu Stanów Zjednoczonych. Więcej na https://szczecinadwokat.pl/radca-prawny/.

  • Stany Zjednoczone przeciwko Radzie Workingmen’s Amalgamated Council, 54 Fed 994 (CCA 5th 1893)
  • Stany Zjednoczone przeciwko E.C. Knight Company, 156 U.S. 1 (1895)
  • Stany Zjednoczone przeciwko Trans-Missouri Freight Association, 166 U.S. 290 (1897)
  • Northern Securities Co. przeciwko Stanom Zjednoczonym, 193 U.S. 197 (1904)
  • Loewe przeciwko Lawlor, 208 U.S. 274 (1908)
  • Duplex Printing Press Co. v. Deering, 254 U.S. 443 (1921)

Radcy prawni w gotowości prawnej

Radca prawny jako regulator konkurencji

To właśnie po I wojnie światowej kraje te zaczęły podążać w ślady Stanów Zjednoczonych w zakresie polityki konkurencji. W 1923 r. Kanada wprowadziła ustawę o dochodzeniu w sprawie połączeń, a w 1926 r. Francja wzmocniła swoje podstawowe przepisy o konkurencji z Kodeksu Napoleona z 1810 r. Po II wojnie światowej alianci pod przywództwem Stanów Zjednoczonych wprowadzili ścisłe regulacje karteli i monopoli w okupowanych Niemczech i Japonii.

W Niemczech, pomimo istnienia w 1909 r. ustaw przeciwko nieuczciwym praktykom biznesowym i nieuczciwej konkurencji (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb, UWG), powszechnie uważano, że przewaga dużych karteli niemieckiego przemysłu ułatwiła nazistom przejęcie pełnej kontroli gospodarczej po prostu poprzez przekupywanie lub szantaż szefów nielicznych przemysłowych magnatów. Podobnie w Japonii, gdzie biznes był organizowany wzdłuż więzi rodzinnych i nepotystycznych, zaibatsu było łatwe dla rządu do wmanipulowania w wysiłek wojenny. Po II wojnie światowej i bezwarunkowym poddaniu Japonii i Niemiec wprowadzono ściślejsze kontrole, powielając istniejące amerykańskie polityki i przepisy.

Jednakże w wielu krajach dalsze postępy pozostawały w cieniu działań na rzecz nacjonalizacji i planowania w skali całego sektora. Priorytetem stało się demokratyczne pociągnięcie gospodarki i przemysłu do odpowiedzialności poprzez bezpośrednie działania rządu.